Ögey ananın oğulluğu barədə yazdıqları hamını kövrəltdi - Böyük həyat dərsi

"Biri Özlemmi dedi?" adlı bir "Twitter" istifadəçisinin dünya analar günündə yazdıqları hamını kövrəldib.

GoldNews.Az həmin yazını sizə tədim edirik:

"Bu bir Analar Günü hekayəsidir. "Bu mənasız şəkil nədir?" deyə soruşmayın. Hekayənin qəhrəmanı Fotoda gördüyünüz boyunbağıdır...Başlayaq..."

"Bu boyunbağı heç bir hal və şəraitdə boynumdan çıxmaz. Maddi dəyəri "yox" deyəcək qədər az, mənəvi dəyəri pulun ala bilməyəcəyi hər şeydir. Mən bioloji olaraq bir ana deyiləm, heç vaxt uşaq doğmamışam. Hüquqi yanaşmaya görə, ögey anayam. Möhtəşəm bir uşağın ögey anası və ya bacısıyam. Atası ilə evlənərkən anası 2 il idi ki, ölmüşdü. Məndən 7 yaş kiçik bir uşaq idi və mənə nifrət edirdi. Birlikdə yaşadığımız evdə ilk 6 ayda mənə sanki yoxam kimi davranırdı. Nə salam veridi, nə də baş bir şey..."

"Hər gün səhər yeməyini o qalxmadan hazırlayar, məni görmədən rahat yeməyini yesin deyə tez otağıma çəkilərdim. Bütün hirsini anlayırdım. Mən də onun yerində olsaydım, eyni cür edərdim. Canımı ağrıtsa da, etdiyi çox şeyi normal qarşılayırdım. 6 ay sonra bir səhər yene səhər yeməyi hazırlamağa gedərkən onun otağının qapısına yapışdırılmış bir yazı gördüm. "Özləm bacı, məni səhər 7-də oyandıra bilərsən? 9-da imtahanım var. Təşəkkürlər..." yazılmışdı. Qeydi aldım, mətbəxə getdim və oxuduqdan sonra döşəməyə oturub ağlamağa başladım".

"Bu, onun mənə ilk dəfə xitab etməsi idi. Evdəki varlığımı qəbul etmişdi.O qeydi hələ də saxlayıram. Özü illər sonra gördükdən sonra şoka düşdümdü. Yavaş-yavaş böyük bacısı, dərd ortağı, atası ilə problemlərini həll edən və ya təhlükəsiz bölgə, alış-veriş dostu oldum. Eşq acısı çəkərkən "keçəcək, quzum" deyən, bəzən küsülülüyü də olan "bacısı" oldum. O da məni yad təsirlərdən qoruyan mələyim.

Hər Analar Günündə onu və atasını zorla qəbirstanlığa göndərdim, anasını ziyarət etsin deyə. Narazılıq edirdi. Bunu indi anlayıram".

Bir ölümü qəbul etməyin ən asan yolu qəbirstanlığa getməmək imiş. Ümid edirəm ki, məni bağışlayar. Nəysə, günlər keçdi və oğlum yaxşı bir məktəbdən məzun oldu. Hətta bizi güldürərək məzun günündə siz olmasanız, bu diplomu qazana bilməzdim dedi. Sonra işə girdi.

Həmin il yenə anası üçün qəbirstanlığa getməsini dedim. Getdilər. Axşam hamımız şam yeməyində idik. Şərab qədəhləri, basabas, keyifli masa... Oğlum əlində bir qutu ilə gəldi və "Analar Gününü təbrik edirəm, bacım" dedi...

Mənə bu boyunbağını verdi. Bəli, uşaq doğmadım, doğsaydım, məhz onu dünyaya gətirmək istəyərdim. Bəli, mən bioloji olaraq bir ana deyiləm.

Amma neçə yaşında olduğu, indi özünün də bir ata olması,heç bir şeyi dəyişdirmədi. O mənim ilk gördüyüm yaşdakı balaca oğlumdur. Saçının teli deyil, kəsib atdığı dırnağa zərən verən olsa, dünyanı yandıraram, hətta yandırmışam da...

Buradan heç vaxt ana olmasam da məni dünyanın ən xoşbəxt anası kimi hiss etdirən oğlumun və bütün uşaq övlad olam günlərini təbrik edirəm".