Yemək yeməyən Azərbaycan müəlliminin "oruc"unu nə pozdu?

XX əsrin son onilliyinə qədər yemək yemirdilər. Hamı onlara oxşamaq istəyirdi... Müəllimlərin şəninə şeirlər yazılır, mahnılar bəstələnirdi... Daha sonra müəllim yemək yedi. Şagirdinin gətirdiyi tortu, elə onun qabağında çəngəllədi, üstündən çay da içdi. Bəs nə oldu ki, müəllim birdən birə ağzından təkcə ibrətamiz ifadələr çıxarmaq üçün deyil, həm də yemək üçün istifadə etdi. Bu “eyforik oruc”u nə pozdu? Gəlin əvvələ qayıdaq. XX əsrin sonlarına qədər onlar yemək yemirdi... Bu yerdə düşünək... Doğurdanmı onlar heçnə yemirdi? Yox, yeyirdi. Həm də cəmiyyətin ən yaxşı təminatlı təbəqəsinin nümayəndələri kimi ən yaxşı yerindən yeyirdi. Sadəcə, maddi təminatı ona yeməyini evininin divarları arasında yeyəcək qədər toxtaqlıq verirdi. Daha sonra bəşəriyyətin ən böyük rejimlərindən olan sosializm bu və ya digər səbəblərdən kapitalizmə yenildi. 70 il yağ-bal içində keçinən müəllimlər də mədəni peşə sahibləri kimi acılı günlər yaşamağa başladı. Bu acılar müəllimləri də acıtdı, həm də acdırdı. Günün birinci yarısı sinifdə Nizamidən, Nəsimidən söz açan müəllimi bir neçə saat sonra piştaxta arxasında alt-paltarı satan görmək sarsıdıcı idi. Lakin bu proses gec-tez olmalı idi, oldu. Müəllimlərin də bizimlə bir reallıqda yaşadığını bilməyimiz ən azından övladlarımızın kapitalizm dünyasında daha ciddi uğurlar qazanması üçün vacib idi. Keçid dövrü dediyimiz bu dönəmin ağrılı xatirələri də elə bizimlə birgə köçüb gedəcək... Bu gün isə müəllimlər günüdür. Azərbaycan bu günü BMT-dən bir il qabaq, 1993-cü ilin 5 oktyabrında rəsmiləşdirib. Mətbuatda müəllimlər, təhsil haqqında demək olar ki, hər gün neqativ xəbərlər eşitməyimizə baxmayaraq, bu peşə sahiblərinə borcumuzun da sonsuz olduğunu unutmalı deyilik. Axı bu gün də əsasına dirsəklənərək keçirdiyi şərəfli müəllim illərinin xatirələrini yaşayan yüzlərlə qocaman müəllimlərimiz var. Axı hələ də müəllimin yemək yemədiyini, su içmədiyini, hətta nəfəs belə almadığını düşünən adamlar qalmaqdadı. Eyni zamanda ömrünü təhsil, cəmiyyət problemlərinə qarşı partizanlığa həsr etməyə qərar verən gənc müəllimlərimiz də az deyil. Hansı ki, onlar şəhərlərin gəl-gəlli yeniliklərindən imtina edib bu gün hansısa dağ kəndində odun sobasının istisinə qızınaraq, qırmızıyanaq balalarımıza təhsil verir. Hələ də yemək yeməyən şərəfli qocaman müəllimlərimizi, dağlarda cahilliklə mübarizə aparan gənc partizan müəllimlərmizi, vicdanını sonadək diri saxlayan pedaqoqlarımızı təbrik edirik.

S. Amin